Pliki do pobrania:

Zgłaszanie chrztu świętego

Chrzest

W naszej parafii sakrament Chrztu jest udzielany w niedzielę na Mszy św.  o godz. 12.00.

Wskazania dla rodziców przed chrztem świętym dziecka:

Wszystkie sprawy związane z Sakramentem Chrztu dziecka w kancelarii zgłaszają i dopełniają formalności tylko rodzice lub prawni opiekunowie dziecka..

1. Katecheza dla Rodziców i Chrzestnych ma miejsce po wcześniejszym ustaleniu z duszpasterzem w sali katechetycznej.

2. Rodzice mają obowiązek zgłosić dziecko w kancelarii parafialnej przynajmniej trzy tygodnie przed chrztem, aby omówić sprawy związane z udzieleniem  sakramentu.

3. W kancelarii parafialnej rodzice przedkładają następujące dokumenty:

  • Akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego.
  • Świadectwo ślubu kościelnego rodziców dziecka.
  • Dane personalne chrzestnych: nazwisko, imię, wiek, wyznanie, i adres zamieszkania (jeśli kandydaci na chrzestnych pochodzą z innej parafii, przedstawiają zaświadczenie od ich proboszcza, które stwierdza że: są osobami wierzącymi, praktykującymi, przystępującymi do Sakramentów i mogą pełnić funkcję – godność chrzestnego-ej).

UWAGA!

By móc być dopuszczonym do przyjęcia zadania chrzestnego należy:

1. Być wyznaczonym przez przyjmującego chrzest, albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje i posiadać wymagane kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania.

2. Mieć ukończone 15 lat (biskup diecezjalny może określić inny wiek, a nawet proboszcz czy szafarz mogą dla słusznej przyczyny dopuścić wyjątek w tym względzie).

3. Być katolikiem, po I Komunii św., bierzmowanym, prowadzić życie zgodne z wiarą i odpowiadające tej ważnej funkcji jaką mają pełnić.

4. Są wolni od jakichkolwiek kar kanonicznych.

5. Nie są ojcem, matką przyjmującego chrzest.

6. Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.

7. Osoby niepraktykujące, osoby żyjące bez ślubu kościelnego, a także młodzież nie uczęszczająca na katechizację nie mogą być rodzicami chrzestnymi dziecka.

Warto przeczytać:

INSTRUKCJA DUSZPASTERSKA EPISKOPATU O UDZIELANIU SAKRAMENTU CHRZTU ŚWIĘTEGO DZIECIOM

KODEKS PRAWA KANONICZNEGO (849-878KPK)

CZY MOŻNA ODMÓWIĆ UDZIELENIA CHRZTU ŚWIĘTEGO? /pdf

I Komunia Święta

Przygotowanie do Pierwszej Komunii Świętej 

Jest to ważny rok w życiu dziecka. To także szczególny czas dla całej wspólnoty parafialnej.

Przygotowanie do Pierwszej Komunii Świętej

Kochani Rodzice!

Wasze dziecko przygotowuje się w tym roku szkolnym do przyjęcia sakramentów pokuty i Eucharystii. Jest to zdanie piękne i trudne zarazem, wymagające zaangażowania i współpracy Waszej, katechetów i duszpasterzy. W gronie odpowiedzialnych za katechizację, zostaje przydzielone Wam, Rodzicom, specjalne miejsce. Jesteście pierwszymi i głównymi wychowawcami swoich dzieci oraz pierwszymi i głównymi wychowawcami swoich dzieci i pierwszymi głosicielami wiary, a Wasze działania są niezastąpione.

W tym przygotowaniu od Was, Rodziców, Chrzestnych, Dziadków, pierwszych katechetów, tak wiele zależy. Wy jesteście świadkami Chrystusa, Wy jesteście świadkami tego świata, do którego prowadzicie Wasze dzieci. Dlatego najpierw trzeba nam skupić się na odnowie życia modlitewnego, na pogłębianiu uczestnictwa w Eucharystii. Tego  bowiem domaga się autentyczne życie z Chrystusem, którego przyjmujemy w Komunii świętej i do którego chcecie prowadzić wasze dzieci. Wasza działalność katechetyczna, w pierwszym etapie życia dzieci wyraża się w tworzeniu atmosfery miłości i wiary wobec nich, przez co uświadamiają sobie one bliskość Jezusa.

Następnym etapem katechizacji jest wyjaśnienie religijnego sensu świąt kościelnych lub rodzinnych oraz komentowanie katechezy, którą dzieci otrzymują w szkole lub innych miejscach katechizacji. Wśród korzyści płynących z przekazu katechezy w rodzinach, warto podkreślić przebudzenie zmysłu religijnego u dzieci, pierwsze kroki w modlitwie, wychowanie sumienia i formację do miłości. Wśród zalet katechezy rodzinnej podkreślane jest także wzajemne ubogacanie się wszystkich członów rodziny – bo w tak nawiązanym dialogu katechetycznym każdy bierze i daje. Istota przygotowania na wielki Dzień Jezusa w życiu Waszego dziecka, związana jest z pogłębieniem jego wiary, uczeniem się miłości Boga i bliźniego, kształtowaniem ewangelicznej postawy w życiu. Sprawy zewnętrzne, choć ważne, są jednak na drugim miejscu.

Terminarz przygotowań do spowiedzi i I Komunii św. w roku szkolnym 2016/2017:

1. Uroczystość  I Komunii Św. w 2017 roku dla dzieci z Parafii św. Matki Bożej Różańcowej, będzie miała miejsce 21 maja o godz. 10.00.

Spowiedź św.:

Pierwsza spowiedź św. (sobota) – 20 maja godz. 10.00

2. Spotkania formacyjno-organizacyjne dla rodziców dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii św. odbywają się w niedzielę po Mszy św. rodzinnej o godz. 12.00

3. Jeżeli dziecko jest z poza parafii proszę dostarczyć zgodę proboszcza miejsca zamieszkania.

4. Inne dokumenty:

Świadectwo Chrztu

– jeżeli dziecko było ochrzczone w parafii, wystarczy kartka z informacją (dzień, miesiąc, rok)

– jeżeli poza parafią, dostarczyć z parafii chrztu św. świadectwo chrztu

5. Błogosławieństwo dzieci z rodzicami – każda niedziela godz. 12.00

6. Obecność dzieci (w miarę możliwości z rodzicami):

– na Mszy św. niedzielnej

– na nabożeństwach różańcowych

– na roratach (adwent)

– na drodze krzyżowej (piątki Wielkiego Postu)

– na nabożeństwach majowych

7. Pielgrzymka dzieci I Komunijnych na Górę św. Anny – w Białym Tygodniu.

 Bierzmowanie

Bierzmowanie – dojrzalsza więź chrześcijanina z Kościołem 

Wymagania stawiane  bierzmowanym

Z racji na wagę tego sakramentu i uzdalniającą moc Ducha Świętego bierzmowanie może przyjąć ten, kto został najpierw ochrzczony i ugruntowany w życiu wiary (kan. 889,1). Budowanie trwałej wspólnoty Kościoła wymaga osobistej i świadomej decyzji oraz wewnętrznej gotowości do autentycznego wyznawania wiary, bronienia jej i życia według jej zasad. Trzeba najpierw dogłębnie poznać zobowiązania wynikające z chrztu świętego, osobiście i uroczyście odnowić te przyrzeczenia (kan. 889,2) i przez właściwe przygotowanie indywidualnie podjąć ważną decyzję o zaproszeniu Ducha Świętego do osobistego życia. Samo przygotowanie do bierzmowania nie może wynikać z przymusu, ale musi być autonomiczną decyzją kandydata do bierzmowania. Tak jak nikogo nie można zmusić do miłości, tak Duch Święty nie chce nikogo uszczęśliwiać na siłę. Jednakże w realizacji osobistej decyzji młodego czy starszego kandydata o podjęciu przygotowania do bierzmowania powinni uczestniczyć z ramienia wspólnoty Kościoła rodzice, duszpasterze i wierni. Oni to, jako już dojrzalsi w wierze powinni zadbać, aby kandydaci zostali odpowiednio pouczeni i byli właściwie dysponowani do przyjęcia darów Ducha Świętego (kan. 889,2).
Zazwyczaj stałe przygotowanie do sakramentu bierzmowania prowadzi się we wspólnotach parafialnych i obejmuje ono młodzież ostatnich klas gimnazjalnych lub pierwszych klas licealnych. I faktycznie, dla młodzieży dobrze prowadzonej i uformowanej przez rodzinę, wrażliwej na łaskę Bożą zdobywaną i pomnażaną przez osobistą modlitwę i życie sakramentalne (zwłaszcza Eucharystia, Pokuta) jest to czas odpowiedni. Natomiast dla osób zaniedbanych religijnie, obojętnych w wierze, nagminnie lekceważących swoje obowiązki religijne, pochodzących ze środowisk niepraktykująch, zaniedbujących katechizację i religijne wychowanie czas odpowiedni może zaistnieć później, może dopiero w kontekście przygotowania do sakramentu małżeństwa albo, kiedy człowiek przeżyje osobiste nawrócenie, zainspirowane duchowym doświadczeniem.
Godne przyjęcie darów Ducha Świętego wymaga od człowieka wewnętrznego oczyszczenia, wolności od grzechów ciężkich, a więc stanu łaski uświęcającej. Dlatego tak ważne jest, aby drogę kandydata do bierzmowania poprzedziło przyjęcie sakramentu pokuty. Spotkanie osobiste z miłosiernym i przebaczającym Jezusem jest najskuteczniejszym sposobem do zerwania z grzechem, zatroszczenia się o łaskę uświęcającą, postanowienie prawdziwej poprawy i zadośćuczynienie. Tak więc do bierzmowania nie może pójść ten, kto nie jest zdecydowany prawdziwie zerwać ze źródłem grzechu i grzesznym stylem życia, a przez to szanować udzielony dar łaski życia Bożego. Natomiast człowiek pragnący przyjąć moc Ducha Świętego w sakramencie bierzmowania powinien samodzielnie podjąć decyzję o rozpoczęciu przygotowania i wyrazić ją we wspólnocie Kościoła, np. wobec swoich rodziców, proboszcza, katechety i innych wiernych.

Rola świadków bierzmowania

Człowiek nie rodzi się doskonały w wierze ani automatycznie taki się nie staje. Dojrzewanie w wierze i miłości Chrystusowej wymaga samozaparcia, decyzji pójścia za Chrystusem, Jego przykazaniami i prawdami wiary, a więc nauką ewangeliczną. Dla kandydata do bierzmowania rolę specjalnych przewodników i odpowiedzialnych za dojrzewanie w wierze pełnią świadkowie tego sakramentu, a więc te osoby, które towarzyszą bierzmowanemu w czasie nałożenia ręki, namaszczenia czoła krzyżmem świętym i wypowiedzenia formuły sakramentalnej. Świadek bierzmowania ma odpowiedzialnie troszczyć się, aby bierzmowany postępował jak prawdziwy świadek Chrystusa, a więc wiernie wypełniał przyjęte w tym sakramencie obowiązki (kan. 892). Świadek wiarygodnie poręcza za bierzmowanego, stąd wraz z rodzicami i duszpasterzami jest współodpowiedzialny za przygotowanie kandydata do przyjęcia sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej.
Dlatego Kościół stawia przed świadkiem bierzmowania poważne wymogi kanoniczne. Może nim być ten, kto został wskazany przez rodziców lub przyjmującego bierzmowanie, jest osobą w wierze odpowiednią i wyraził intencję pełnienia tego zadania; ukończył 16 lat życia; jest katolikiem bierzmowanym, przyjmuje Eucharystię oraz prowadzi codzienne życie zgodne z wiarą i odpowiednie do podejmowanej funkcji (jest świadkiem Chrystusa); jest wolny od jakiejkolwiek kary kościelnej i nie jest ojcem lub matką bierzmowanego (por. kan. 893 i 874). Bierzmowany może sobie wybrać tylko jednego świadka, więc nigdy nie może nim być członek niekatolickiej wspólnoty kościelnej. Bierzmowani mogą poprosić jednego z rodziców chrzestnych, aby podjęli się tego zadania, jeśli od chrztu św. nie utracili kanonicznej zdatności do bycia świadkiem bierzmowanego.
Kandydaci do bierzmowania osobiście wybierają sobie zwyczajowo nowe imię chrześcijańskie. Tradycyjnie jest to imię osoby świętej lub błogosławionej, imię osoby biblijnej, o której już wiadomo, że w życiu ziemskim stała się godnym świadkiem Chrystusa i świątynią Ducha Świętego. Ten święty patron powinien stać się dla bierzmowanego pewnym przewodnikiem na drogach wiary oraz być duchowym pośrednikiem w trudzie realizacji zobowiązań sakramentu bierzmowania. Na pewno pomoże codziennie dźwigać Krzyż Chrystusowy, którego wyjątkowym znakiem staje się krzyż bierzmowanego poświęcony przez biskupa, szafarza tego sakramentu. Krzyż powinien mobilizować bierzmowanego do wierności Chrystusowi i staje się znakiem zwycięstwa.

Małżeństwo

„Na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela!” 

(Mk 10,6-9)

 Miejscem załatwiania spraw przedślubnych jest parafia zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego. Jeśli ślub ma odbywać się w innej parafii, należy przedłożyć zgodę proboszcza parafii narzeczonej lub narzeczonego.

Rezerwację dnia i godziny zawarcia sakramentu małżeństwa należy dokonać w parafii około 6  m-cy wcześniej.

Jeżeli narzeczeni chcą zawrzeć małżeństwo konkordatowe (tzn. kanoniczne, które po spełnieniu warunków koniecznych powoduje zaistnienie skutków cywilnych) to w Urzędzie Stanu Cywilnego swego miejsca zamieszkania proszą o wydanie„Zaświadczenia o braku przeszkód cywilnych w prawie polskim do zawarcia małżeństwa ze sobą”. To zaświadczenie wydawane jest w 3 egz. i jest ważne przez okres 3 m-cy od chwili wystawienia.

Narzeczeni zgłaszają się w kancelarii parafialnej na 3 miesiące przed datą planowanego ślubu. Rozmowa duszpasterska (ma stwierdzić czy nie ma przeszkód do ważnego zawarcia sakramentu małżeństwa) przed ślubem odbywa się w dwóch etapach:

I – spisanie protokołu badania narzeczonych, inne ustalenia szczegółowe,

II – termin drugiego spotkania jest ustalany.

DOKUMENTY DO ZAWARCIA SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA:

  • Dowody osobiste, paszporty lub inne publiczne dokumenty podające datę i miejsce urodzenia oraz zaopatrzone w fotografię.
  • Świadectwa chrztu narzeczonych (są ważne przez 6 miesięcy od daty wystawienia przez parafię Chrztu). Świadectwo Chrztu ma zawierać odpowiednią i aktualną adnotację, że jest ono wystawione do sakramentu małżeństwa oraz informację o dacie udzielenia sakramentu bierzmowania.
  • Świadectwo ukończenia katechizacji przedmałżeńskiej.
  • Świadectwo z katechezy (ostatnia klasa nauki katechezy w szkole).
  • Dane osobowe 2 świadków: imię, nazwisko oraz adres zamieszkania. Małżeństwo jest sakramentem dlatego świadkami tego wydarzenia powinny być osoby wierzące i przystępujące do sakramentów świętych.
  • Zaświadczenie z USC.
  • Akt ślubu (jeśli wcześniej osoby zawarły już ze sobą związek cywilny).
  • Akt zgonu małżonka (wdowcy).

Zapowiedzi przedślubne. Po spisaniu protokołu badania narzeczonych kieruje się zapowiedzi do wygłoszenia w parafiach narzeczonych. Wygłoszenie zapowiedzi (są trzykrotnie głoszone lub wywieszane w gablocie ogłoszeń przez trzy tygodnie) musi być koniecznie potwierdzone specjalnym świadectwem i odpowiednią treścią. Po tym okresie narzeczeni zgłaszają się po odbiór zapowiedzi, które następnie dostarczają do kancelarii, gdzie został spisany protokół.

Spowiedź przedślubna. Narzeczonych przygotowujących się do zawarcia sakramentu małżeństwa obowiązują dwie spowiedzi przedślubne (spowiedź w co najmniej miesięcznym odstępie): „I” – po spisaniu protokołu i „II” – w czasie najbliższym przed ślubem. Przy spowiedzi należy zaznaczyć, że jest to „I” lub „II”  spowiedź przedślubna i poprosić spowiednika o potwierdzenie.

Poradnia życia rodzinnego. Narzeczeni udają się na trzy indywidualne spotkania w poradni życia rodzinnego (po wcześniejszym uzgodnieniu terminów spotkań).

W dniu zawarcia sakramentu małżeństwa zwyczajowo uprasza się o punktualne przybycie z 10-15 minutowym wyprzedzeniem. Do zakrystii świadkowie przynoszą ze sobą obrączki.

www.KOMISJA DS. KULTU I DYSCYPLINY SAKRAMENTÓW EPISKOPATU

www.KODEKS PRAWA KANONICZNEGO (1055 – 1165 KPK)

www.SPOTKANIA I REKOLEKCJE MAŁŻEŃSKIE

www.SPOWIEDZ.KATOLIK

www.PRZYGOTOWANIE NARZECZONYCH DO ZAWARCIA SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA W ARCHIDIECEZJI WROCŁAWSKIEJ

Pokuta

Sakrament Pokuty i pojednania w Kościele św. Matki Bożej Różańcowej   sprawowany jest 15 min. codziennie i w niedziele przed przed każdą Mszą św.

Sakrament chorych

Sakrament chorych – „NIEOSTATNI SAKRAMENT”

Kłopoty z namaszczeniem chorych

Kiedy należy poprosić księdza z ostatnim namaszczeniem do chorego? Może najlepiej w ostatniej chwili życia, kiedy jest nieprzytomny, by niepotrzebnie nie denerwować chorego?

(…) Obecnie mocno podkreśla się, że sakrament chorych przeznaczony jest dla ludzi chorych, a nie umierających. Dlatego kapłan przybywający z posługą sakramentalną nie jest już zwiastunem bliskiej śmierci, ale raczej nadziei wypływającej z tego sakramentu.

Sakrament chorych jest namaszczeniem człowieka, połączonym z modlitwą. To ma pomóc choremu odpowiednio przeżyć chorobę, przybliżyć go do Boga, aby poradził sobie z problemami duchowymi związanymi z trudną sytuacją, a także, gdy taka jest wola Boża, zmniejszyć jego dolegliwości fizyczne. Dlatego gdy człowiek zachoruje poważniej, powinien poprosić kapłana o udzielenie sakramentu chorych. Jeśli nie zdąży w swojej parafii, to na pewno będzie miał taką okazję w szpitalu.

Jak więc postępować, by nie popadać w skrajności w związku z tym sakramentem?

Otóż należy postępować zgodnie z zasadami jakie podaje w tej sprawie Kościół. Zasady te mówią, że:

1. Sakramentu chorych udziela się tym, których życiu zagraża śmierć. Chodzi o to, że nie udziela się tego sakramentu w chorobach lekkich, takich jak np. grypa. Nie znaczy to, że choroba ta musi prowadzić do śmierci, może być ona uleczalna, choć groźna dla człowieka.

2. Sakrament chorych można przyjąć ponownie w tej samej chorobie, gdy nastąpiło pogorszenie.

3. Sakramentu chorych udziela się także ludziom w podeszłym wieku. Jest to bowiem okres życia, w którym śmierć staje się czymś realnie bliskim. A poza tym, ludzie starsi cierpią przeważnie na jakieś choroby, które trudno traktować jako lekkie.

4. Sakramentu chorych udziela się także przed niebezpieczną operacją, czyli taką, która zagraża życiu. Nie może to być np. wyrwanie zęba lub operacja plastyczna, choć tego typu zabiegi także mogą skończyć się śmiercią, lecz niebezpieczeństwo jest tu bardzo niewielkie. Operacja jamy brzusznej jest jednak dostatecznym powodem, by sakrament chorych przyjąć, gdyż jest to poważna interwencja w organizm ludzki.

5. Sakramentu chorych udziela się także ludziom w stanie nieprzytomności lub tym, którzy utracili zdolność używania rozumu, jeżeli wiadomo, że będąc świadomi, życzyliby sobie tego.

6. Człowiekowi, który umarł, sakramentu chorych się nie udziela, choć należy się przy nim pomodlić, prosząc Boga o odpuszczenie grzechów.

Przyjmując sakrament chorych zgodnie z powyższymi zasadami i pamiętając, że jest on sakramentem, przez który Bóg nam pomaga, unikniemy niebezpieczeństwa niewłaściwego traktowania tego sakramentu, co i w naszych czasach nam grozi.

ks. Rafał Masarczyk SDS

fragmenty artykułu ze strony www.katolik.pl

Warto takrze przeczytać:

– Namaszczenie chorych – ks. Benedykt Glinkowskie

– Namaszczenie chorych. Pomoc i otucha – o. Anselm Grün

– Namaszczenie chorych. List do chorych – bp Antoni Długosz

Pogrzeb

W sprawie pogrzebu kierujemy się do Kancelarii Parafialnej, by powiadomić duszpasterzy.

„Rodzina powinna dołożyć wszelkich starań o to, aby chory pojednał się z Bogiem przed śmiercią – nie odkładać przyjęcia sakramentu chorych na ostatnią chwilę, bo jest to sakrament dla żyjących, który umacnia w cierpieniu i toruje drogę do nieba.”

Dokumenty potrzebne przy załatwianiu formalności związanych z pogrzebem katolickim:

1. Akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego

2. Zaświadczenie o udzieleniu sakramentu chorych i wiatyku (Komunii świętej), jeśli zgon nastąpił poza parafią lub w szpitalu (wystawia je kapelan szpitala).

  • Najlepszym darem dla zmarłego jest pełne uczestnictwo we Mszy św. z przyjęciem Komunii świętej.
  • Godny pochwały jest piękny zwyczaj zamawiania Mszy św. za osobę zmarłą zamiast kwiatów czy wieńców pogrzebowych. Dzięki naszej modlitwie nasi bliscy zmarli dostępują radości nieba.
  • Katechizm Kościoła Katolickiego uczy nas, że: „w śmierci, będącej rozdzieleniem duszy i ciała, ciało człowieka ulega zniszczeniu, podczas gdy jego dusza idzie na spotkanie z Bogiem”. Oznacza to, że śmierć nie jest absolutnym końcem ludzkiego życia. Może być traktowana najwyżej jako kres jednego z jego etapów, na podobieństwo narodzin człowieka, będących zakończeniem życia płodowego, a zarazem – początkiem istnienia poza łonem matki. Raz zaistniałe życie człowieka nigdy nie zostanie unicestwione, chociaż podlega różnym przemianom.
  • Jest o tym mocno przekonany Kościół, który modli się: „albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy, i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie” (Prefacja o zmarłych).
  • Z tak silną wiarą winniśmy przeżywać każdy chrześcijański pogrzeb, osoby nam bliskiej czy znanej.

„Modlitwa za zmarłych to rzecz święta i zbawienna.”

(por. 2Mch 12,43-45)